Arkadaþlar herkezde @hotmail.com uzantýlý msn adresleri varken siz onlardan farklý olun. Daha deðiþik msn adresleri kullanarak kendinizi hissettirin. Mesela @hotmail.de uzantýlý bir msn alarak Alman msn adresine sahip olun veya @hotmail.it ile Ýtalyan, @hotmail.co.uk ile Ýngiliz, @hotmail.co.jp ile Japonya uzantýlý msn adresleri gibi. Bunlardan her hangi bir tanesini almak için aþaðýdaki adreslerden birisini seçebilirsiniz.

ÝTALYA ÝÇÝN – (@hotmail.it)

buraya týklayýnýz

Þehir           : Roma

Posta Kodu  : 00187

- – - – -

ALMANYA ÝÇÝN – (@hotmail.de)

buraya týklayýnýz

Þehir           : Berlin

Posta Kodu  : 03150

- – - – -

FRANSA ÝÇÝN – (@hotmail.fr)

buraya týklayýnýz

Þehir           : Paris

Posta Kodu  : 71000

- – - – -

ÝNGÝLTERE ÝÇÝN – (@hotmail.co.uk)

buraya týklayýnýz

Constituent Country  : England

Posta Kodu               : EH12 5AU

- – - – -

JAPONYA ÝÇÝN – (@hotmail.co.jp)

Þehir                 : Hiroshima

Posta kodu      :  730-0012

buraya týklayýnýz

 

- – - – -

@msn.com uzantýlý mail almak için ise

buraya týklayýnýz

Karikatürlerin büyük halini görmek için üzerine Tek Týk yeter...

Çirkin [Beþir Ayvazoðlu]

by Ýktibas

[...] Voltaire, Felsefe Sözlüðü’nde, kurbaða için güzelin, küçük kafasýndan fýrlamýþ patlak gözleri, yassý ve geniþ suratý, sarý karný ve esmer sýrtýyla diþisi olduðunu yazar.

Ve “Gineli bir zenciye sorunuz; onun için güzel, siyah, yaðlý bir deri, balýk gözler, yayvan bir burundur”. Voltaire doðru söylüyor; güzellik ve çirkinlik, kültür çevrelerine göre, hatta kiþiden kiþiye deðiþen izafi deðerlerdir. Hani Mecnun’a “Ýlahi çocuk, Leyla’dan daha güzel niceleri var, bula bula onu mu buldun?” derler. Aldýklarý cevap, sözünü ettiðimiz izafiliðin veciz bir ifadesidir: “Siz onu bir de benim gözümle görün!”

VAY BENÝM KÖSE SAKALIM!

Peki, güzelliðin ve çirkinliðin hiç mi ölçüsü yok? Olmaz mý? Her kültür çevresinde zaman içinde birtakým ölçüler teþekkül etmiþtir. Bu ölçülere uymayanlar, aðýzlarýyla kuþ tutsalar çirkin damgasýný yemekten kurtulamazlar, mutsuz olurlar, yükselemezler. Hatta eski toplumlarda iþ bulmakta bile zorlanýrlardý. Devlet-i Aliyye’ de, güzel ve gösteriþli olmayanlarýn çok büyük baþarýlar göstermedikleri takdirde üst kademelere týrmanmalarý imkansýz denecek kadar zordu.

XVI. yüzyýl þairlerinden Köse Meali, çirkinliði yüzünden müderrisliði zamanýn kazaskerlerince sürekli engellenen, ilmiye mesleðine mensup zeki bir adarnmýþ. Köse lakabýný da çirkinliði yüzünden taþýmak zorunda kalan zavallý þair, Hasan Çelebi Tezkiresi ‘nde, çirkin, þekilsiz, onu bunu sürekli hicveden, güvenilmez, sakalýnýn seyrekliði yüzünden ciddiyetini kaybetmiþ biri olarak tarif edilir.

Meali’nin hiciv silahýný, kendisini küçük görenlerden intikam almak için sýk sýk kullandýðý muhakkaktýr. Müderrisliðe layýk görülmemesi üzerine yazdýðýmanzumede, hiç bir þey bilmediði zamanlarda bile, þimdi müderris yapýlanlardan daha üstün olduðunu, ne var ki feryadýný kimseye duyuramadýðýný yana yakýla anlatýr. [...]

Ancak feryadýný, daha sonra tahta geçen Kanuni’ye duyurmayý baþarmýþ, takdim ettiði þiir ve nesirler saye sinde önemli görevler elde ederek ömrünün sonuna kadar refah içinde yaþamýþ, bu arada kediseverlerin bayýlacaklarý Hirrename gibi manzumeler yazmýþtýr.

Týpký Meali gibi, çirkinliði yüzünden devlet kademelerinde büyük güçlüklerle karþýlaþanlar-dan biri de, Abdülhamid-i Evvel devrinin reisülküttablarýndan Bahir Abdürrezzak Efendi’dir. Koca Ragýp Paþa’nýn yakýn dostlarýndan Reisülküttab Hacý Mustafa Efendi’nin oðlu olan Abdürrezzak Efendi, kara kuru, çirkin, kýsa boylu, fakat son derece zeki, bilgili ve becerikli bir adamdýr. Koca Ragýp Paþa’nýn sadrazam olduktan sonra, liyakatini çok iyi bildiði Abdürrezzak Efendi’yi görmezlikten gelmesi, Sadaret Kethüdasý’nýn dikkatini çeker. Birgün bu genç ve zeki adamýn meziyetlerinden söz açarak tezkirecilik göreviyle taltif edilip edilemeyeceðini sorar. Tarihçi Vasirýn anlattýðýna göre, koca Ragýp Paþa’nýn þaþýrtýcý cevabý þöyledir: “Filhakika pederiyle dost idik. Abdürrezzak Efendi’nin de ehliyetli olduðu malumdur. Ancak insana mevki ve makam için boy bos lazýmdýr, öyle bodur ve kasirü’l kaame çelebi yi mahall-i heybet olan divan-ý aleme hizmete getirmekle erbab-ý mesalihe maskara oluruz. “

KIYAFETNAMELER

Koca Ragýp Paþa’yý tereddüde düþüren, herhalde, sadece Abdürrezzak Efendi’nin kýsa boyu yüzünden devletin mehabetini zedeleyeceði saplantýsý deðil, ayný zamanda kýsa boylular hakkýnda Ýlm-i Kýyafe ‘nin yerleþtirdiði olumsuz yargýlardýr. Bütün Kýyafetnamelerde boy kýsalýðý kibrin, kindarlýðýn ve hilekarlýðýn iþareti olarak gösterilmiþtir. Meali’nin yükselmesini önleyen köseliðinin de hilekarlýða, düzenbazlýða iþaret sayýlmasý gibi.

Kýyafetnameler, eski kültürümüzde insan bedeniyle ilgili ideal ölçülerin verildiði kitaplardýr. Asýl gayesi, beden yapýsýndan hareketle insan karakterini anlamak olan Kýyafet ilmi, güzelliðin ölçülerini de tesbit etmiþtir. Bu ölçüler tek prensipte özetlenebilir: Ýtidal. Yani ne çok küçük, neçok büyük, ne çok uzun, ne çok kýsa, ne çok kalýn, ne çok ince vb.

Koca Ragýp Paþa’nýn olumsuz tavrýl raðmen, Bahir Abdürrezzak Efendi de, 11 kasý, ehliyeti ve bilgisi sayesinde fizyonomisinin doðurduðu engelleri aþýp vezar! mertebesine kadar yükselecektir. Esasen tarihte, Meali ve Abdürrezzak Efendi gibi fizyonomik kusurlarýna raðmen baþarýya ulaþmýþ sayýsýz insan vardýr, hepsi de çirkinliklerini, dýþlanmýþlýklarýný bir çeþit itici güç haline getirmiþlerdir.

Tanýdýðýmýz en eski çirkin; hayvan masallarýyla bütün dünyanýn tanýdýðý Aisopos’tur. M.Ö. 6. yüzyýlda yaþadýðý tahmin edilen bu ilgi çekici adam, rivayete göre bodur ve son derece çirkin biriydi. Yani baþarý kazanmýþ bütün çirkinlerde olduðu gibi, dýþ görünüþüyle zekasý arasýnda tam bir tezat vardý. Sokrates de fizyonomik açýdan kaba saba, basýk burunlu, eski Yunanhý ar’ m Silenos yüzlü dedikleri cinsten çirkin bir adamdý. Silenos, kýr tanrýsý Pan’ýn yahut Hermes’in bir Nympha’dan doðmuþ oðlu diye geçinen, yassý burunlu, çirkin bir ihtiyardýr. Koca bir karný vardýr ve sürekli sarhoþ olduðu için eþeðinden ikide bir düþer. Fakat son derece akýllý ve bilge kiþidir. Þölen diyaloðunda Alkabiades, Sokrates’i, çirkinliði ve bilgeliði dolayýsýyla Silenos’a benzetir.

Arap kültür ve edebiyat tarihinin en çirkini ise, bir Arap-zenci kýrmasý olan Ebu Osman Amr. b. Mahbub el-Cahiz’dir. Kaynaklarda, bu çok ilgi çekici adamýn patlak gözlü olduðu, Cahiz lakabýnýn da bu yüzden verildiði belirtiliyor. Ýncecik boynu, kalýn dudaklarý, cýlýz gövdesi, kýsa boyu ve kahve rengiyle, Yecüc Mecüc taifesinin arasýndan çýkýp gelmiþe benzeyen Cahiz, ince zekasý, rind-meþrepliði, nüktedanlýðý, þakacýlýðý ile kendisini sevdirmiþ, devrinin en yüksek makamlarýný iþgal eden kiþilerle dostluk kurmayý baþarmýþ büyük bir bilgin, kudretli bir gramerci ve þairdi. [...]

Modern Türk edebiyatýnýn da Ahmet Haþim, Cahit Sýtký Tarancý, Orhan Veli Kanýk gibi birçok çirkini vardýr. Bunlar içinde çirkinliðini kendine en çok dert edinen Ahmet Haþim oldu. Yakup Kadri’nin ifadesiyle, “kafasýný biçimsiz, yüzünü çirkin ve bünyesini vaktinden evvel ihtiyarlamýþ” bulan Haþim, bu kuruntularýyüzünden insanlardan sürekli kaçan, yarývahþi bir adam haline gelmiþti. Ýçini ömrü boyunca kurt gibi kemiren bu azabýYakup Kadri’ye þöyle anlatmýþtýr:

“Dün gece gözüme bir lahza uyku girmedi. Önce þu alnýmýn çýkýklýðýný düzeltsený aeaba nasýlolurum? dedim. Sonra baktým ki, burnum da küçülmeye, biçime girmeye muhtaçtýr. Haydi onu yaptýn farzedelim. Ya gözlerimin rengini nasýl deðiþtirebilirim? Aðzýmlayanaðým Ofasýndaki yara izini nasýl silebilirim? Ya þu, ya bu derken sonunda kafayý dibinden kesip atmaktan baþka çare olmadýðýný anladým. “

Ahmet Haþim’in bu azabý dile getirdiði Baþým adlý þiiri, dünya edebiyatýnda yalnýz Cyrano de Bergerae’ýn burunla ilgili bölümleriyle mukayese edilebilir. Yer yer çýðlýða dönüþen bu þiir, ancak çirkin olduðuna inanan ve bunu hayatýnýn en önemli meselesi haline getiren bir þair tarafýndan yazýlabilirdi:

Bî-haber gövdeme gelmiþ konmuþ,
Müteheyyiç, mütekallisbir baþ;
Ayýrýr sanki bu baþtan etimi
Ömr-i ehrâma muâdil bir yaþ!..

Ürkerim kendi hayâlâtýmdan,
Sanki kandýr þakaðýmdan akýyor;
Bir kýzýl çehrede âteþ gözler
Bana güya ki içimden bakýyor.

Bu cehennemde yetiþmiþ kafaya
Kanlý bir lokmadýr ancak mihenim,
Ah ya Rabbî, nasýl birleþti
Bu çetin baþla bu suçsuz bedenim?

Diþi, týrnaklarý geçmiþ tenime
Gövdem üstünde duran ifrîtin;
Bir küçük lâhza-i ârâma feda
Bütün âlâyîþn nam ü sýytin!..

[...]

“HACI FIÞFIÞ”

Çok çirkin olduðuna inandýðý için ömrü boyunca azap çeken Ahmet Haþim’in büyük üzüntülerinden biri de ýrken Arap olmasýydý. Dostlarý onun Araplýðýnýn ima edilmesinden çok rahatsýz olduðunu söylerler. Bu yüzden Peyami Safa ile aralarýnda çok þiddetli bir polemik cereyan etmiþti. Çocukluðunun bir kýsmýný doðdugu þehir olan Baðdat’ta geçirdiði için, Istanbul’a geldiði sýralarda Türkçe bilmeyen ve Abdülhak Þinasi’nin yazdýklarý doðruysa, yakýn akrabalarýný Arap olduklarý için sevmeyen Haþim, birgün Türk Ocaðý’na niçin gitmediðini soran bir dostuna þu cevabý vermiþti: “Sen de mi buraya geldin ey hacý fýifýþ? derlerse ben ne yaparým?”

Cumhuriyet yýllarýnda Araplar’a du yulan öfke, þüphesiz, ideolojik olduðu kadar, Birinci Dünya Savaþý’nda Hicaz Emiri Þerif Hüseyin’in baþýný çektiði isyan ve ihanete duyulan tepkiden de kaynaklanýyordu. Haþim’in Araplýðýnýn hatýrlatýlmasýný bu yüzden istemediðini düþünebiliriz. Fakat Arap sözünün ayný zamanda Türkçe’de çirkinliði ifade etmesi daha geçerli bir sebep olarak ele alýnabilir. Bizde halk Arap deyince daha çok siyahileri anlardý. Bunun için negatif fotoðrafa da arap denilmiþtir. Arap, kalýn dudaklarý, kurum karasý rengi, yaðlý derisiyle çirkinliðin kendisiydi. Bir dudaðý yerde, bir dudaðý gökte Araplar, masallarýn korkunç ve vazgeçilmez tipleriydi. Sadece bizde deðil, beyazlarýn çoðunlukta olduðu her yerde, çirkinliðin modeli olarak zavallý zenciler görülmüþtür. Shakespeare’in Otelin adlý oyunu bilindiði gibi Türkçe’yeArabýn Ýntikamý adýyla adapte edilmiþti.

DÜNYA EDEBÝYATININ ÇÝRKÝNLERÝ

Dünya edebiyatýnýn en ünlü çirkinleri, þüphesiz, Otello ile birlikte Quasimodo ve Cyrano de Bergerac’týr. Victor Hugo’ nun Notre Dame’ýn Kanburu adlý romanýnýn kahramaný olan Quasimodo, Paris’teki ünlü kilisenin kanbur ve son derece çirkin Zabgocudur. Aþýk olduðu çingene kýzý Esmeralda için inanýlmaz fedakarlýklarda bulunur. Cyrano de Bergerac ise XVI. yüzyýlda yaþamýþ gerçek bir þahsiyet olmakla beraber, daha çok bir oyun kahramaný olarak ölümsüzleþmiþ çok yönlü bir adamdýr; þair, filozof, müzisyen, fizikçi ve usta bir silahþordür. Fakat bir ratedir, yani yetenekleri sýnýrlý olduðu için önemli bir baþarý kazanamamýþ ve Sabri Esat Siyavuþgil’in ifadesiyle, “adý mufassal edebiyat kitaplarýnýn üç beþ satýrlýk medfenine gömülüp unutulmuþ” biridir.

Edmon Rostand, bu ilginç ve unutulmuþ adamý alýp unutulmaz bir tiyatro kahramaný yapar. Dilimize Sabri Esat Siyavuþgil tarafýndan üstün bir baþarýyla çevrilen Cyrano de Bergerae oyunu, XIX. yüzyýl Fransa’sýnýn en büyük edebi hadiselerinden biri olmuþtur. Cyrano, zeki, saf yürekli bir þair, bir söz ustasý, bir mucit, müzisyen ve ayný anda yüz kiþiyle baþ edebilen bir silahþordür. Fakat bir kusuru vardýr, kocaman burnu!

Sonra burnu! Yarabbi! O ne muazzam burun
Ýnsan görunce onu mutlaka der ki: “Durun,”
Takmadýr bu, çýkarýr, hele sabredin biraz!”
Herkesin caný çýkar, fakat o burun çýkmaz.

Gerektiðinde bu muhteþem burnu maharetle savunmakla beraber, Ahmet Haþim gibi, o da, büyük bir aþaðýlýk duygusuyla kývranmakta, kendi kendini yiyip bitirmektedir. Bu yüzden deli gibi aþýk olduðu Roxan’a bir türlü açýlamaz. [...]

Aslýna bakýlýrsa, çirkinler, çirkinliklerini gözlerinde fazla büyütmüþlerdir. Aisopos, Sokrates, Cahiz, Meali, Abdürrezzak Efendi, Cyrano, Ahmet Haþim gibi çirkinlerin sahip olduklarý meziyetlerin binde birine bile sahip olmayan öyle güzeller vardýr ki, çehrelerinden budalalýk akar, kalpleri ise kötülük kumkumasýdýr.

—

Beþir Ayvazoðlu - Siretler ve Suretler - Ötüken Yay. s. 247-255(iktibastan alýntýdýr)

‘Bu öykülerde imkânsýzý anlatmayý denedim’ Rasim Özdenören, Mavera’nýn yedi güzel adamýndan biri. Türk hikâyeciliðinin yaþayan en önemli isimlerinden. 16 yaþýndan beri yazýyor. Öyküyle baþladýðý yazý serüveninde otuzdan fazla eser verdi. Türk edebiyatýnda sadece öyküleriyle deðil, denemeleri, fikir yazýlarý ve dergiciliðiyle de ufuk açýcý oldu. Özdenören, altý yýllýk bir suskunluktan sonra yeni kitabý Ýmkânsýz Öyküler’i yayýmladý. Ýz Yayýncýlýk’tan çýkan kitapta zamanýn ruhunu taþýyan öyküler yer alýyor. Yazarla, Ankara Kurtuluþ’daki evinde konuþtuk.

Rasim Özdenören’in her kitabýnda okura bir sürprizi vardýr. Þimdiki sürprizi de bu kýsa öyküler mi?

Genelde çok kýsa öyküler. Birkaç tane de normal uzunluða yakýn öykü var. Evet, her kitapta yeni bir þeyler denemeye çalýþýyorum. Burada da öyle oldu. Hastalar ve Iþýklar’ýn baþ taraflarýnda yer almýþ birkaç kýsa öykü vardý. Bu öyküleri müstakil bir cilt olarak yayýmlamayý düþünüyorduk. O tarihlerde Sezai Karakoç “Öyküleri gönder biz bir kitap olarak çýkaracaðýz” demiþti. Kýsa öyküler de diðerleriyle birlikte o kitapta yayýnlanmýþtý. Aradan kýrk sene geçtikten sonra bu kitap o amaçla yazýlmadý ama oradaki öykülerin bir uzantýsý gibi telakki edilebilir.

Kitaptaki kimi öyküler denemeye daha yakýn. Bu, anlatýcýnýn birinci tekil þahýs olmasýndan mý kaynaklanýyor?

Þayet ben bu kitabý deneme kitabý olarak çýkarsaydým öyküye yakýn denecekti. Bu bilinçli bir þey deðil ama bunun böyle yapýlmasýnýn bir sebebi var. Türler günümüzde birbirine çok yaklaþýyor. Hangisinin hangisi içinde olduðunu kestirmek neredeyse imkansýz hale geliyor. Mesela minimal öykü denen, birer ikiþer cümleden oluþan aforizma gibi bir öykü tarzý var. Bunlara doðrudan aforizma denilse belki olur, belki de olmaz. Dediðim gibi bunlarý bilinçli olarak yapmýþ deðilim. Ama olayýn dýþýna çýkarak kendimi irdelediðimde görüyorum ki postmodern öykü tarzý bizi de ziyaret etmiþ. Benim o yönde diye bir çabam olmadý. Ama çaðýn söylemi ister istemez sende de yansýmasýný buluyor.

Sizin birçok öykünüz klasik öykü formunun dýþýnda. Bu kitapta bunu daha net görüyoruz…

Bu öykü toplamýný bir araya getirdiðimde bunlara ‘metinler’ desek mi diye düþündük. Denildi ki, bunu söylediðimizde okuyucu nasýl bir metinle karþýlaþacaðýný bilemediði için itici gelir. Talep olmaz o metinlere. Ama onlar birer metin netice itibarýyla. Bazýlarý tam bir öykü. Fakat tam öykü dediðimiz metinlerde de bizim 50 yýldan bu yana denemeye çalýþtýðýmýz gibi serim diye bir þey yok, küt diye balýklama olayýn içine dalýyorsun. Sonunda belki bir düðümle çýkýyoruz. Bu öykülerin önemli bir kýsmýnda ortada olmasý gereken düðüm, öykünün sonunda karþýmýza çýkýyor. Klasik öykü okuyucusunu da düðümlüyor.

Bu öykülerin çoðunda mekan belirsiz, öykü kahramanlarýnýn da dýþ görünüþlerini bilemiyoruz.

Kent hayatýný yaþayan insanlar olarak bir yerden bir yere gidiyoruz. Metroya, otobüse biniyoruz. Ýþimize giderken beklenmedik bir sürü olayla karþýlaþýyoruz. Bütün bunlar çaðýmýzýn insanýnýn içinde bulunduðu o daðdaðalý hayatýn ta kendisi. Kitaptaki öyküler bunu anlatmanýn bir çabasý. O donmuþ bir an deðil. O anýn kendisi bir fotoðraf enstantanesi gibi. Hatta bugün çok iyi fotoðraflarda o enstantaneleri görebiliyorsunuz. Mesela futbolcunun ayaðýnýn 100 km hýzla topa deðmesi. Ve diyelim ki 50 km hýzla ayaðýndan uzaklaþmasý. Usta fotoðrafçý bu aný iyi tespit edince o karede ne futbolcunun ayaðýný ne de futbolcuyu görürsün. Orada sadece hareket halinde çizgiler vardýr. Bu öykülerde de öyle bir þey. O dondurulmuþ tablonun kendisi hareket halindedir.

Farklý okumalara açýk diyorsunuz yani…

Bu oyuncu topa vurmakla acaba kaleye mi gönderiyor yoksa bir baþka takým arkadaþýna pas mý veriyor... Önü sonu belli deðil. Biz bu tabloyu anlatmayý baþarabilirsek okuyucu kendiliðinden, bu oyunun bir baþlangýcý var, o top kendi kendine peydahlanmadý, bir baþka topçunun pasýyla bu ayaða geldi, bir baþka topçunun pasýyla da ya kaleye gidecek ya da pas olarak gelecek diyecektir. Bu öyküler de böyle bir þey.

Ýnternet çaðýndaki hýz öyküye nasýl yansýyor. Öykü tam bu çaðýn formu sanki…

Doðru bir teþhis. Kýsa öykü modern zamanlarýn bir ürünüdür. Uzun metinler okumaya vakti olmayan insanlara bir þeyler okutabilmek için icat edilmiþtir kýsa öykü. Bilebildiðim kadarýyla menþei Londra.

Otobiyografik öðeler görüyoruz kitapta. Öykülerdeki kahramanlarda Rasim Özdenören ne kadar var?

“Uçaðýn Arkasýndan Koþtum” diye bir metin var. O yaþanmýþ bir olay. Aný da denebilir. Ama öykü olsun diye yazýldý. Benzerleri de var kitapta. Fakat öyle bire bir iliþki kurmak yanlýþ olur. Anlatýcý ile yazar arasýnda bire bir iliþki kurmak okuyucuyu yanýltabilir. Yazar, yaþadýðýný deðil tanýdýðýný yazmalýdýr. Mesela bir hekime gittiðimiz zaman ona, sen bu hastalýðý yaþadýn mý diye sormamýz ne kadar anlamsýzsa yazar için de bu böyledir. Konusunu tanýmasý önemlidir, yaþamasý o kadar önemli deðil.

Bundan önceki birçok öykü kitabýnýzýn adý farklý okumalara açýk bir ya da iki kelimeden oluþuyordu. Kitabýn ismi niçin Ýmkansýz Öyküler oldu?

Öyküleri düzenlerken fark ettim ki bu metinlerdeki müþterek nokta bir imkânsýzýn anlatýyor olmasýydý. Öykülerde bir imkansýzýn yoklanmasýný görüyoruz. Mesela Hastalar ve Iþýklar bizim ilk öykü kitabýnýn adý. O kitaptaki öyküleri bir araya getirirken hep hastalýklarla meþgul olmuþuz. Kahramanlarýmýzýn çoðu yatak hastasý, insanlar ve ýþýklarla ilintileri var. Bir örnek daha verecek olursak Denize Açýlan Kapý’da da metaforik bir þey var. O kitabýn içindeki öyküler genelde tasavvuf çeþnisi olan öyküler. Deniz, derya tasavvufta Tanrý’ya karþý gelen bir imgedir. Denize nehirler ulaþýr, o yollar tariklerdir.

Ýnsanýn yitiðini aramasý ve gözyaþý da kitaptaki birçok öyküde karþýmýza çýkýyor.

Onlar çok da bilinçli olarak ortaya konulmuþ þeyler deðil ama insanýn bir arayýþý söz konusu. Bu arayýþ diðer öykülerde de görülebilir. Bu bir yitiðin arayýþý, bir mazinin, hatta bir geleceðin arayýþý olabilir. Bunu nostalji olarak sýnýrlamamak gerekiyor. Genelde bizim öyküler çemberin bir noktasýndan baþlar 359. derecede çemberden sapar ve yeni bir arayýþa girer. Eðer iki nokta buluþursa orada kýsýr döngü oluþur. O yüzden kahramanlar o noktada buluþmazlar ve baþka bir yöne doðru kayarlar.

Bu öyküler okuyaný bir iç muhasebeye götürüyor. Peki yazar için de ayný þey geçerli mi?

Biz tabii tanýdýðýmýz tablo ve insanlarý anlatmaya çalýþýyoruz. Ama bazý öyküler çok dokunaklý gelir bana. Bazý öyküler var ki, okuyucu olarak da baktýðýmda benim gözlerim dolmuþtur. Bu kitaptaki “Bayrama Giderken” ve “Kedicik” öyküsü çok dokunaklý gelmiþtir bana.

Öykülerdeki kahramanlarýn bir çoðunun gözü yaþlý...

Öykülerin muhteviyatý öyle gerektirmiþtir, öyle söylenmiþtir. Bende bir karþýlýðý olup olmadýðý çok da önemli deðil.

Öykü size nasýl geliyor?

Öykü bir bulutsu halde, bir nebülöz halinde kafama doðuyor. O tablo doðuyor, sonra ben bu tabloyu nasýl iþleyeyim diye düþünüyorum, notlarýmý alýyorum. Yani bunlar çok kýsa ama çok emek harcanmýþ öyküler. Bizim üzerimizde çoðu eleþtirmenin mutabýk kaldýðý bir þey var. Bu öykülerde ne eksik bir kelime ne fazla bir kelime var diyorlar. Bunun sebebi, üzerinde düþünülmüþ olmalarýdýr. Bunu söylemek þu gerçeði de örtmüþ olmasýn: Evet, düþünülmüþ öyküler ama þevkle yazýlmýþ öyküler ayný zamanda. Bunu söylemek bana düþer mi bilmem ama ne kadar üzerinde hesap yapýlýrsa yapýlsýn ‘yazdýrýlan’ öyküler de bunlar. Yazarý aþan bir yönü var. Yazarken bir bakýyorsunuz ki öykünün muhteviyatý yazarý aþmýþ.

Rasim Özdenören’in kitaplarýndan söz ederken bir külliyattan söz etmiþ oluyoruz. Ýmkansýz Öyküler’i elinize aldýðýnýzda ilk kitaplarýnýzdaki heyecaný duydunuz mu?

Otuzun üzerinde kitabým yayýmlandý. En çok bu kitabý merak ettim, nasýl bir sürpriz bekliyor bizi diye. Kitabý elime alýnca, bunlarý ben mi yazmýþým dedim. Kitabý karýþtýrýrken cümlelerimi görünce, bunlar benim mi cümlelerim diye düþündüm, heyecan duydum. Çünkü bu öyküler benim için de yeni bir denemeydi. Bazýlarý çok yeni, birkaç senelik metinler. Ýstisnalarý bir kenara býrakýrsak çok azý dergilerde yayýnlandý.

Ýmkansýz Öyküler, bir þiir tadý da barýndýrýyor. Þiirle akraba öyküler diyebilir miyiz?

Þiir formunu gerektiren öyküler de oldu. Edebiyat türü olarak öykü ile þiir birbirinden farklý olabilir, ama felsefi olarak bakýldýðýnda bunlarýn hepsi þiirdir. Edebiyatta tür olarak ayýrdýðýmýzda bunlar öykü ama felsefi açýdan, ontik açýdan baktýðýnda bunlarýn varlýk tarzý zaten þiirdir. Bazýlarýnda þiir tadý da olabilir. Bunlarý inkar etmenin bir anlamý yok.

Shakespeare, Ebubekir Eroðlu, Cahit Koytak, Cevdet Karal, Erdem Bayazýt’tan alýntýlar var öykülerin giriþinde…

O alýntýlar, okuduðumda beni o metinleri yazmaya sevk eden þiirler. O alýntýlarý koymasaydým o bilgi bende mahfuz kalýrdý, hiçbir okuyucu onu bulamazdý. Kendime ve o arkadaþlara karþý dürüst davranmak zorunda hissettim kendimi. Gökhan Özcan’ýn da bir fotoðrafýndan etkilenerek yazdýðýmýz bir metin var. Kardeþim Alaaddin’e atfettiðim öykü onun bir metninden hareketle yazýldý. Ýsmini zikrettiklerime de borcumu ödemek için yazdým. Ýlk defa yapýyorum böyle þeyleri de.

Genç öykücüleri, genç þairleri takip ediyor musunuz?

Takip ediyor musunuz, sorusundan þunu anlayacaksak; o isimlerin eser yayýmlandýðý her yayýný izlemem söz konusu deðil. Ama þunu söyleyeyim ki, az çok olan bitenden haberliyim. Ankara’da olduðum müddetçe kitapçýlara hep uðrarým. Yeni kitaplar varsa hemen hemen tamamýný mutlaka alýrým. Yeni öykücüleri, þairleri tanýmak isterim.

Yeni öykücüleri nasýl buluyorsunuz?

Benim tarzýmda yazan olursa onlara daha bir zevkle bakýyorum. Sevdiðim öykücüler var. Onlarýn bir kýsmý zaten öteden beri sevdiðim öykücüler. Bana öyle geliyor ki öykü diþil bir olay. Yýldýz Ramazanoðlu, Cihan Aktaþ, Fatma Karabýyýk Barbarasoðlu, Münire Daniþ, Melek Paþalý. Hep aklýma kadýn yazarlar geliyor. Ama Necip Tosun, Hüseyin Su, Ali Haydar Haksal, Alim Kahraman, Gökhan Özcan, Cemal Þakar’ý da anmamýz lazým. Ama bütün bu isimlerin hiçbirinin tarzý benimle ayný deðil.

Son dönemde çoðu öykücünün roman yazmasýnda öykünün çok satmamasý bir neden olabilir mi?

Öyküyü herhalde okuyucu hafifsiyor. Ama bana sorarsanýz öykü ustalýk isteyen bir þey. Ben roman yazabilir miydim, yazardým belki ama romanýn kafa formasyonuyla öykünün talep ettiði kafa formasyonu birbirinden farklý. Roman yazmaya hiç heveslenmedim. Gül Yetiþtiren Adam o tarihte kendi yayýnevimiz Akabe’den çýktý. Arkadaþlar “Roman diyelim buna”, dedikleri için roman olarak çýktý. Bana kalsa ben ona bir anlatý metni diyebilirdim. Roman olduðu konusunda da çok ýsrarlý deðilim. Sohbetin baþýnda konuþtuðumuz gibi, Ýmkansýz Öyküler’de deneme çeþnisi var. Þimdi bizim vaktiyle deneme adýyla yayýmladýðýmýz iki kitap var þu an aklýma gelen. Birisi Acemi Yolcu, diðeri ise Ýpin Ucu. Fakat o zaman, “Bunlar öykü deðil mi?” diye sordular. Ve onlarýn içinde hakikaten o kitapta yer almasaydý pekala Ýmkansýz Öyküler toplamýnýn içinde yer alabilecek öyküler vardýr.

Roman yazmayý hiç düþünmediniz mi?

1973 yýlýnda Þýrnak’ta askerdeyken roman yazmaya baþladým, bir aylýk sürede 100 sayfasýný yazdým fakat ev taþýnmasý esnasýnda metin kayboldu, bulundu, tekrar kayboldu. Bir roman yazma teþebbüsümüz oldu ama akim kaldý. Öyküye romandan daha çok saygý duyuyorum. Roman okumayý seviyorum ama öykü yazmayý daha çok seviyorum. Nasýl bazý þiirlerden hareketle öykü yazmýþsam, buradaki bazý öykülerden de hareketle bir roman çýkartýlabilir aslýnda.

---

“Artýk bilgisayarsýz yazamýyorum”

Öykülerimin hepsinin altyapýsýný besleyen tasavvuftur.

Aþkýn Diyalektiði’nin pek kýymeti bilinmedi. Bu kitap “Aþký yapay ve dikey boyutlarda veren denemeler” toplamýdýr.

Ýmkansýz Öyküler’de bu duyuþun yer yer etkisi var.

Bir gönülde iki sevda olamaz diye bir þarký var. Biz bunun tam tersini düþünüyoruz. Bir gönülde iki sevda olur. Zaten bir gönülde birden fazla sevda olduðu için insan aþk ile sýnanýyor.

Aþk kalbin istidadý. Nasip meselesi ama istidadý olan o nasibini arayýp buluyor.

Beþ altý yýldýr bilgisayar kullanýyorum. Bilgisayara geçmeden önce zorlanacaðýmý düþünmüþtüm ama þimdi elimden bilgisayar alýnsa yazamam gibime geliyor.

Ýmkansýz Öyküler’deki öykülerin hepsini çoðaltmak mümkündü ama sanat en kýsa ve en özlü olarak yazabilmekte...

Gazetelerdeki yazýlardan derlediðim bir toplamý Siyasal Ýstihareler adýyla yayýmlanacak.

Bütün kitaplarýmýn redaksiyonunu yeniden gözden geçirdim. Yakýnda yeni halleriyle yayýnlanacaklar. “Bazý kitaplara eðer referans alacaksanýz bu kitabýn daha önceki baskýlarýný dikkate almayýn.” diye not düþüyorum.

Özellikle þiir üzerine yazdýðý deneme ve eleþtiri yazýlarýyla, hazýrladýðý yýllýk ve antolojilerle edebiyatýmýzda önemli bir yeri olan Mehmet H. Doðan’ýn 17 Þubat 2008’deki ölümünün hemen ardýndan iki yapýtý yayýmlandý: Türk Þiirinden Son Okumalar ve Ýkinci Yeni Þiir Antoloji-Dosya. (Ýkaros Yay., Mayýs 2008)

Kasým 1969’da Papirüs Dergisi’nin özel sayýsý olarak yayýmlanan, Turgay Gönenç’le birlikte hazýrladýðý antolojiyi; bu basým için yeniden düzenleyerek, bambaþka bir biçimde çýkarmýþtýr okur karþýsýna Doðan. Bu baskýya yazdýðý “Yeniden Seçerken” adlý önsözde, yaptýðý deðiþiklikleri de ayrýntýlarý ile açýklamýþtýr. Þairlerin soyadlarýna göre sýralandýðý ilk baskýda, kimlerin öncü, kimlerin genç kuþaktan, kimlerin akýma bir ucundan el verenler olduðunun ve kimlerin þiiri býraktýðýnýn belli olmadýðýný vurgulayan Doðan, þöyle bir düzenleme yapmýþtýr: Yol Açýcýlar, Ýzleyiciler, Genç Kuþak, Þiiri Býrakanlar, Ýkinci Yeni Esininde Eski Kuþak Þairleri.

Yol Açýcýlar, Ýlhan Berk’le baþlýyor. Aralarýnda “Paul Klee’de Uyanmak”, “Saint-Antoine’ýn Güvercinleri I”, “Eleni’nin Elleri”nin bulunduðu 6 þiiri alýnmýþ. Turgut Uyar’ýn 7 þiirinden dördü þunlar: “Geyikli Gece”, “Göðe Bakma Duraðý”, “Çok Üþümek”, “Terziler Geldiler”. Antolojide 8 þiiriyle yer alan Edip Cansever’in þiirlerinden üçü: “Masa da Masaymýþ Ha”, “Yerçekimli Karanfil” ve “Tragedyalar III”. Cemal Süreya’nýn 9 þiiri arasýnda “San”, “Üvercinka”, “Göçebe” var. Ece Ayhan’dan 8 þiire: “Fayton”, “Deniz Kýzý Eftalya”, “Ortodoksluklar I” vb; Sezai Karakoç’tan da 5 þiire yer verilmiþ: “Anneler ve Çocuklar”, “Balkon”…

Ýzleyiciler: Tevfik Akdað, Gülten Akýn, Ahmet Oktay, Kemal Özer, Özdemir Ýnce, Hilmi Yavuz, Ülkü Tamer, Ercüment Uçarý, Ali Püsküllüoðlu, Seyfettin Baþçýllar, Turgay Gönenç, Ergin Günçe. Genç Kuþak: Egemen Berköz, Ataol Behramoðlu, Ýsmet Özel, Süreyya Berfe, Refik Durbaþ. Þiiri Býrakanlar: Alim Atay, Bozbekiroðlu, Gökalp Erturan, Tekin Kipöz ve Günal Sayýn. Ýkinci Yeni Esininde Eski Kuþak Þairleri: M. Cevdet Anday, Oktay Rifat, Behçet Necatigil, S. Kudret Aksal, Metin Eloðlu ve Can Yücel.

Yukarýda adýný andýðým birkaç þiirden bile anlaþýlacaðý üzere, Doðan’ýn þiirsel bilgi birikimi ve geliþmiþ estetik beðenisine dayanarak seçtiði bu þiirleri; hem Ýkinci Yeni’yi hem de þairlerini en iyi temsil eden örnekler arasýnda görüyorum. Yeni baskýda, çýkardýðý ve eklediði kimi þairler ve þiirler de olan Mehmet H. Doðan, büyük bir içtenlikle ilk baskýdaki bazý þiir seçimlerini uygun bulmadýðýný, bu nedenle deðiþiklikler yapma gereði duyduðunu belirtir. Örneðin E. Cansever’in “Masa da Masaymýþ Ha” ve “Yerçekimli Karanfil”inin, T. Uyar’ýn “Gece”sinin, Ý. Berk’in “Saint-Antoine’ýn Güvercinleri”nin ilk antolojide bulunmadýðýný, oysa bunlarýn “Ýkinci Yeni þiire öncülük eden tipik örnekler” olduðunu vurgular. Ayrýca, “Can Yücel’in Ýkinci Yeni havasýndan artýk sýyrýldýðý ünlü þiirlerini koymuþuz” der.

Þiirimizde köklü bir deðiþim ve kýrýlma yaratmýþ olan Ýkinci Yeni’nin; þiir diline getirdiði yenilik, imge ve soyutlamaya verdiði önem, farklý duyarlýk, insan ve yaþam anlayýþýyla; 80 sonrasý þiiri üzerindeki etkisi ve bu etkinin bugün de sürdüðü bilinen bir gerçeklik. Toplumsal yaþamýmýzdaki deðiþimin etkisiyle, “Birinci Yeni’nin týkanmýþ þiir yolunu yeniden açma çabasý olan Ýkinci Yeni hareketi” þiirimizin dilinde, yapý ve biçiminde dikkate deðer yenilikler yaratmýþtýr. Doðan, Ýkinci Yeni’yi Garip þiirinden sonra þiirimizdeki “ikinci gençleþme hareketi” olarak niteler. Günümüz þiirini ise “Ýkinci Yeni’nin doðal uzantýsý” olarak görür. Ona göre, Ýkinci Yeni “köksüz bir moda” ya da “özenti” þiiri deðildir. Yine Doðan’a göre, bugünün genç þairi, Ýkinci Yeni’yi iyi bilmelidir: “Ýkinci Yeni deneyiminden sonra onu özümsemeden, aþmadan þiir yazmak da olanaksýzdýr.” (Türk Þiirinden Son Okumalar, s. 42)

Ýkinci Yeni; toplumcu gerçekçi þair ve eleþtirmenlerin, toplumsal þiiri göz ardý eden bir kaçýþ þiiri, anlamsýz/kapalý ve Batý taklitçisi þiir yollu ideolojik/politik suçlama ve saldýrýlarýyla karþýlaþmýþtýr. Doðan, bunlara karþý bir bakýma “savunur” bu þiiri. Ýkinci Yeni’nin politikanýn dýþýnda duruþunu, toplumsalýn dýþýnda durmak ya da bir kaçýþ olarak görmez ve bu durumu Ýkinci Yeni’nin bildiri þiirine karþý oluþu ile açýklar. Ýkinci Yeni’nin ilk yýllarýnda yalnýzca kötü örneklere dayandýrýlarak saðlýksýz bir biçimde deðerlendirildiðini söyler. “Bir zamanlar Ýkinci Yeni de hep kötü örneklere -ayrýkotlarýna- dayandýrýlarak yerin dibine batýrýldý.” (Türk Þiirinden Son Okumalar, s. 37) der ki Turgut Uyar da Tomris Uyar’ýn yönettiði bir açýkoturumda ayný þeyi vurgular. Bu þiiri oldukça önemseyen, önemli þairler üzerine birçok yazýsý bulunan Doðan için, “Ýkinci Yeni eleþtirmeni” yakýþtýrmasý bile yapýlmýþtýr. Doðan, ilk yýllarýnda Ýkinci Yeni’yi iyi anlayamayan Muzaffer Erdost’un, Ýkinci Yeni’yi tanýtmak isterken ona ters düþtüðüne; Ahmet Oktay’ýnsa onu yadsýmýþ olduðuna; ancak 1960’lardan sonra, akýmýn iyi bir þairi ve savunucusu olduðuna deðinir.

Bir akým olup olmadýðý bugün bile tartýþýlan (ona göre bir akýmdýr) Ýkinci Yeni’yi ve þiirini Doðan, onunla ilgili olarak söylenenlere ya da þiirlerin yalnýzca içeriðine bakarak deðerlendirmez. Onun için önemli olan, bu örneklerin yetkin þiirler olup olmadýklarýdýr. Ona göre, þiir tarihimizde en çok tartýþýlmýþ olan Ýkinci Yeni’nin günümüzde de tartýþýlmasý onun “hâlâ aþýlmamýþ olduðunu göstermektedir” ve “Ýkinci Yeni’den sonra þiirimizde yeni bir kýrýlma görülmemiþtir.” Doðan, Ýkinci Yeni þiirini; içinde doðup geliþtiði toplumun yapýsý ve yaþam koþullarýný, o günlerin toplumsal bilinç ve kültürel düzeyini, sanat anlayýþýný ve ölçütlerini göz önünde bulundurarak deðerlendirir. Doðan’a göre, Ýkinci Yeni, gittikçe basitleþen, tekdüzeleþerek kendini yineleyen Garip þiirine olduðu kadar; bu þiiri oluþturan toplumsal ortama, yeni bir þiir dili ve yeni bir duyarlýkla gösterilen bir tepkiydi. Ýkinci Yeni þiirlerindeki kapalýlýk ve soyutluk da bu dilsel tepkinin bir yansýmasý ve sonucuydu. Bir kaçýþ þiiri deðildi Ýkinci Yeni; aksine yeni bireyin ve onun ruhsal karmaþasýnýn, bunalýmýnýn þiiriydi. Dönemin çarpýk sosyoekonomik koþullarýna ve deðiþimlerine paralel olarak yozlaþan kapitalizm, kentleþme, çýkarcý insan iliþkileri ve demokrasisine, baskýlarýna, düzeysizleþen sanat ve þiir beðenisine bir tepkiydi. Turgut Uyar da yazý ve konuþmalarýnda, 1950’lerde Demokrat Parti döneminde kültürel yönü oldukça zayýf, yeni/türedi bir burjuva sýnýfý oluþtuðunu, para patlamasý ve deðerler deðiþmesinin þairleri etkilediðini; kendisi ve kuþaðýnýn þiirlerinin de yaþamýn karmaþasýný, insanlarýn yaþadýðý bunalýmý ve çýkmazý anlattýðýný belirtir. (T. Uyar ile Þiirden Hayata -Konuþan: A. Özkýrýmlý-; Fatih Özgüven’le Konuþmalar, Çýkmazýn Güzelliði, T. Uyar Sonsuz ve Öbürü, Broy Yay., Ekim 1985, s. 93-107-154) Edip Cansever ise Ýkinci Yeni þairlerinin ve kendisinin, þiirde, bireyin kendi özel dramýyla toplum içindeki dramýný ele alarak geliþtirmek ve çeþitlendirmek istediklerini belirtir. Doðan, þöyle açýmlar bu durumu: “Ýkinci Yeni’nin kendinden önceki þiirle ayrýldýðý en önemli nokta ‘insan’ anlayýþýydý. (…) Böylece Ýkinci Yeni bir yandan þiirin, bir yandan da þairin kendi içine dönüþü, bireyi arayýþýdýr diyebiliriz.”

Kitabýn “Dosya” bölümünde, Mehmet H. Doðan’ýn “Türk Þiirinde Ýkinci Yeni Dönemeci” adlý yazýsýný, Ýkinci Yeni’nin Yol Açýcý þairlerinden Ý. Berk ve T. Uyar’ýn ikiþer; E. Cansever, C. Süreya ve S. Karakoç’un birer yazýsý izliyor. Ýkinci Yeni’nin bu öncü þairleri, yalnýzca þiirler yazmakla yetinmemiþ; þiir üzerine de düþünmüþ, gerek poetikalarý, gerekse genel olarak þiir ve sorunlarýyla, baþka þairlerin þiirleri üzerine de yazýlar yazmýþlardýr. Antolojide, kendisini Ýkinci Yeni’nin asýl kurucusu olarak gören O. Rifat’ýn “Perçemli Sokak Önsözü”ne yer verilmesi de oldukça önemli. Bu yazýnýn sonrasýnda ise Ýkinci Yeni’nin isim babasý sayýlan ve çýkardýðý Pazar Postasý’nda bu akýmýn birçok þairinin ürünlerine yer veren M. Erdost’un bir yazýsý var. Memet Fuat’ýn ve Turan Karataþ’ýn konuyu çok yönlü, geniþ, açýk ve nesnel biçimde ele alan uzun incelemeleri; Haydar Ergülen, Doðan Hýzlan, Özdemir Ýnce, Ahmet Oktay, Metin Celal’in yazýlarý ve Ýkinci Yeni Poetikasý (Hece Yay. Ekim 2005) kitabýnýn yazarý Alaattin Karaca’nýn “Ýkinci Yeni Þiiri” adlý ayrýntýlý ve doyurucu yazýsý da “Dosya” bölümünü oldukça zenginleþtirmiþ.

Doðan, “Türk Þiirinde Ýkinci Yeni Dönemeci” yazýsýnda, O. Rifat’ýn “Perçemli Sokak Önsözü”ndeki görüþlerine deðindikten sonra, M. Fuat’ýn ve C. Süreya’nýn bu konudaki düþüncelerine yer vermiþtir. Ayrýca, Erdost’un yaný sýra Ý. Berk’in “Anlamla Yola Çýkýlmaz”, C. Süreya’nýn “Folklor Þiire Düþman”, T. Uyar’ýn “Çýkmazýn Güzelliði” ve E. Cansever’in “Tek Sesli Þiirden Çok Sesli Þiire” gibi yayýmlandýklarý dönemde büyük yankýlar uyandýrmýþ, bazýlarýnca yanlýþ anlaþýlmýþ, bazýlarýnca da bilerek çarpýtýlmýþ yazýlarýna açýklýk getirmiþtir. Eser Gürson’un 60 kuþaðýnýn oluþumunda Ýkinci Yeni etkisini ortaya koyan görüþlerine de yer verir ve 80 sonrasý kuþaðýn “Kaynaklandýðý, filiz sürdüðü yer Ýkinci Yeni’dir. Ýkinci Yeni, Türk þiirinin geliþimi içinde en son modernist atýlým, yeri hiçbir zaman tartýþýlamayacak tarihsel bir olgudur.” diyerek bitirir yazýsýný.

Kitaba iki de söyleþi eklenmiþ: Ýlki, Ýkinci Yeni Üzerine M. Erdost’la Türk Dili Dergisi’nce yapýlmýþ bir konuþma. (Haziran 1977, sayý: 309) Ýkincisi ise sorularý Tomris Uyar’ýn sorduðu ve yönettiði “Yaþ ve Þiir Üzerine E. Cansever, C. Süreya ve T. Uyar’la Açýk Oturum”. Tomris Uyar’ýn E. Cansever’in “Mýsra Ýþlevini Yitirdi”, C. Süreya’nýn “Folklor Þiire Düþman” ve T. Uyar’ýn “Çýkmazýn Güzelliði” adlý yazýlarý üzerine bir sorusuyla baþlayan oturumda; Ýkinci Yeni’nin bir akým olup olmadýðý, þiirimizde “bireyin trajedisi”nin ele alýnmaya baþlanmasý ve O. Rifat’ýn Ýkinci Yeni’nin kurucusu olduðu savý gibi konular üzerinde konuþulmuþ tartýþýlmýþtýr.

Ýkinci Yeni Þiir Antoloji-Dosya, genç kuþaklarýn bu akýmý daha yakýndan ve nesnel bir biçimde tanýyabilmelerine olanak saðlayan; özenle seçilmiþ þiirleri ve yazýlarýyla kapsamlý bir antoloji. Dikkatimi çeken bir nokta/eksiklik ise Ýkinci Yeni karþýtý yazýlara (Örneðin, Asým Bezirci’nin, Attila Ýlhan’ýn vb.) yer verilmemiþ olmasý ki Mehmet H. Doðan, bu isimlerin yaptýðý eleþtirileri yanlý, mekanik ve yüzeysel buluyordu.